Παραμονή Χριστούγεννα...ήρθαμε όλοι και μας κοιτούσες θλιμμένα..πονούσες μα μας κοιτούσες με αγάπη και ευγνομωσύνη...γλυκε μου...περίμενες να έρθει και ο Χρήστος ήταν το αφεντικό σου...τα παιδιά έφυγαν...άρχισες να πίνεις νερό νερό νερό και να μου γλείφεις το χέρι, τέντωσες το κορμάκι σου και έφυγες...Ανακοπή...με ανοιχτά τα μάτια σου...εκεί, στο χέρι μου μέσα στην αγκαλιά μας...Κουπίνο μου...ακόμη δεν το πιστεύω...ο Ιωάννης έκλαψε για πρώτη φορά στα 15 του χρόνια, σε βάλανε κάτω από την ελιά με το αφεντικό σου...να είσαι ζεστά...Σ'αγαπάμε.

ΑΝΤΙΟ ΚΟΥΠΙΔΕ ΜΑΣ...

Οταν έβλεπα την ταινία με τον Μάρλευ και κλαίγαμε..ήξερα πως θα έρθει αυτή η στιγμή...δεν έχει σημασία αν είσαι λαμπραντόρ, πεκινουά η κίνκ τσάρλς....όταν παίρνεις ζωάκι πρέπει να ξέρέις πως αυτός ο πόνος και η παγωμάρα είναι αναπόφευκτη κάποια στιγμή...